ساعت هفت عصر توی بلوار ب. هستم. می‌خواهم مسیر یکی دو کیلومتری را تا خانه پیاده بروم. ولی هوا بدجوری سرد است. شاش دارم، پاهایم یخ کرده و باران لعنتی هم تق‌تق می‌زند توی کله‌ام. شیشه‌ی عینکم را خیس می‌کند و باعث می‌شود این دنیای دودی-فلزی را مبهم‌تر و ترسناک‌تر از همیشه ببینم. برای همین تصمیم می‌گیرم سوار تاکسی شوم.
زیاد گذرم به این طرف‌ها (به طرف خانه‌ی شما) نمی‌افتد. الآن به تو از همیشه نزدیک‌ترم. تو احتمالا توی کوچه‌ی بالایی، تو اتاق خوابت نشسته‌ای و داری داستانی چیزی می‌نویسی. و من اینجا برای ماشین‌ها (از پیکان گرفته تا بی‌ام‌و) دست تکان می‌دهم. شاید حداقل یکی‌شان مسافرکش از آب دربیاید و بزند روی ترمز...
همین الآن یکی زد روی ترمز. صندلی جلو خالی است. من فرصت را از دست نمی‌دهم. می‌چپم توی تاکسی. حس بهتری پیدا می‌کنم که دیگر مجبور نیستم مسافت کذایی را توی این خیسی لعنتی پیاده بروم. ردیف عقب یک دختر، یک پسر و یک زن چادری نشسته‌اند. چپیده‌اند توی همدیگر. سرم را بر می‌گردانم و نیم نگاهی به پسر و دختر می‌اندازم.
پسر دارد با موبایل حرف می‌زند. صدای لاشی گونه‌ای دارد. یک جور بی‌تفاوتی، به همراه کش دادن مفرط هجای آخر کلمات در حرف زدن.
دختر هم انگشت‌ گذاشته روی شقیقه‌هایش و ماساژشان می‌دهد. موهایش بلوند است.
آن دو با هم هیچ صنمی ندارند. این را منطق جاسوسی‌ام برآورد می‌کند.

بچه که بودم تصور مالیخولیایی بکری داشتم. فکر می‌کردم که یک موجود آزمایشگاهی‌ام و شهر و خیابان‌ها و آدم‌هایش وسایلی هستند برای آزمایش کردن من. آن‌هایی که تو خیابان از کنارم رد می‌شدند همه‌شان مرا می‌شناختند و می‌دانستند که اسم و فامیلم چی است، ولی به روی خودشان نمی‌آوردند. تمام کانال‌های تلویزیون برای این درست شده بود که رفتار روانشناختی مرا موقع نگاه کردن به تلویزیون مطالعه کنند. برای همین بود وقتی که برنامه‌ی کودک شروع می‌شد و خانم مجری دوست داشتنی‌ام می‌آمد توی استودیو فوری می‌رفتم اتاقم را جمع و جور می‌کردم که وقتی من را از آن‌ور نگاه می‌کند خجالت نکشم. چونکه مسلما خانم مجری هم جزئی از پروژه‌ی وحشتناک مطالعه‌ی من به حساب می‌آمد و از توی استودیو برایم نقش بازی می‌کرد و خودش را به کوچه‌ی علی چپ می‌زد که مرا نمی‌شناسد.

حالا بعد از گذشت این همه سال آن عقیده‌ی مالیخولیایی اگر چه مقداری تخفیف پیدا کرده و ملایم‌تر شده است ولی هنوز هم به شکلی خودش را در جریان فکری‌ام نشان می‌دهد. وقتی تو خیابان، تاکسی و هر جای دیگری به آدمی می‌رسم اکثرا او را با فردی که از قبل می‌شناسم اشتباه می‌گیرم. مثلا نمی‌شود یک بار توی این شهر لعنتی راه نروم و کسی را به جای یکی از هم‌دانشگاهی‌های سابقم اشتباه نگیرم... همان نیم نگاهی‌ که به مسافرهای ردیف عقب انداختم باعث شد دوباره اشتباه‌گیری‌های همیشگی شروع شود. زن چادری را که دیدم برای یک لحظه احساس کردم طرف زن دایی قبلی‌ام است که الآن چندین سال است از دایی‌ام طلاق گرفته. آن پسره‌ی لاشی را هم به جای محسن دوست چند سال پیشم اشتباه گرفتم که خانه‌شان همان طرف‌ها بود. و دختره‌ی مو بلوند که داشت شقیقه‌هایش را ماساژ می‌داد. این یکی را مطمئن بودم که تویی. تمام دلایل پشت سر هم ردیف شده بودند:
1- بلوندی موها
2- ماساژ دادن شقیه‌ها که نشان دهنده‌ی شروع شدن یک جور سردرد میگرن‌وار است.
3- نزدیکی خانه شما به آنجایی که من سوار تاکسی شده بودم.
به هر حال نمی‌خواستم جلوی زن دایی و دوست سابقم برگردم و مثل این دختر ندیده‌ها زل بزنم به صورتت. برای همین دوباره غلظت جاسوسی خونم بالا زد. و دوباره همان احساس هیجان انگیز مامور کا گ ب بهم دست داد. فکر بکری به سرم زده بود. به نبوغ خودم ایمان آورده بودم. من حتما یکی از آن جاسوس‌هایی می‌شوم که همیشه یک قرص خودکشی توی جیبشان دارند تا در موقع لو رفتن آن را بیاندازند بالا. و در صورتی که برای یک لحظه شرایط عوض شد و خطر لو رفتن بر طرف شد، می‌روند توی دست‌شویی و انگشت می‌اندازند ته حلقشان و قرص کذایی را بالا می‌آورند. ( این صحنه را بچگی‌ها تو یک فیلم دیده بودم.)
به هر حال ژست یک مامور کا گ ب را گرفتم، موبایلم را از تو جیبم درآوردم و شماره‌ات را گرفتم. منتظر بودم صدای زنگ موبایل از تو کیفت بلند شود و تو در حالی که خودت را جمع و جور می‌کنی و مقداری با زن دایی سابقم فاصله می‌گیری، زیپ کیفت را باز کنی و آن را در آوری. ولی وقتی موبایلت زنگ خورد، هیچ صدایی از کیف آن دختره به گوش نرسید.
دکمه‌ی آف گوشی را زدم و آن را گذاشتم توی جیبم. دوباره گند کا گ ب بازی درآمد. دختره‌ی بلوند که شقیقه‌هایش را ماساژ می‌داد تو نبودی... البته یک احتمال دیگر هم وجود دارد که تو همان یارو بوده باشی و در آن موقع گوشی‌ات روی سایلنت بوده باشد. ولی سعی کردم به این احتمال فکر نکنم... یکی از اصول مهم جاسوسی این است که همه چیز را با منطق فازی بررسی کنی. وقتی توی یک عملیات موفق نمی‌شوی بهتر است کار را تمام شده فرض کنی و به هیچ وجه به احتمالات موجود که باعث موفقیت عملیات می‌شد فکر نکنی...

تو رو خدا ببین هر شش ثانیه یک کودک از گرسنگی می‌میرد و من دارم در مورد این چرت و پرت‌ها می‌نویسم.

راننده تاکسی پدرسگ. سیصد تومان برای همان یک سانتی‌متر راه. فرض کن تو یک عملیات جاسوسی شکست خورده باشم و بعد هم سیصد تومان برای یک مسیر یک سانتی پیاده شوم. فکر کنم از این به بعد باید قید سوار شدن تاکسی را بزنم و کلا خیابان‌های تهران را پیاده گز کنم. دارم بیشتر و بیشتر شبیه کارآگاه زپرتی رمان "در رویای بابل" براتیگان می‌شوم.

سر خیابان از تاکسی پیاده شدم؛ زن دایی، دوست سابقم و دختره‌ی بلوند به تاکسی سواریشان ادامه دادند.
توی پیاده رو یک مشت بد و بیراه به این دنیای خیس و سرد و ساکت دادم. خیس آب شده‌ام و در سکوت راه می‌روم. برگ‌های توی پیاده رو هم وضعیت نکبت‌بار من را دارند. زیر پا که می‌روند صدای خش خششان بلند نمي‌شود، بس که خیس و مرطوب و بی‌بخارند. (برای من و برگ‌های خیس خیابان دلسوزی نکنید.)

پ ن: دوست دارم بروم کلاس‌های کانون سینماگران جوان و فیلم‌سازی یاد بگیرم.

گ ف | یکشنبه 1388/09/01 |