نوشته شده توسط یک گوریل فهیم چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386 |

در دی ماه یکی از سال های دهه ی شصت به دنیا آمدم. پدرم از بیمارستان به خانه ام آورد و من را روی کرسی گذاشت. برادر شش ساله ام و پدرم من را نگاه می کردند و به همدیگر می گفتند که چه قدر سیاه است.برادرم می گفت کی بزرگ می شود تا با او بازی کنم.شش روز که از تولدم گذشته بود،وقتی که مادرم به خانه آمده بود و آن چنان که می گویند در خانه ی ما چیزی حدود پنجاه شصت نفر از دوست و فامیل وهمکار جمع شده بودند هواپیماهای عراقی روی شهر پدری ام ویراژ رفتند و دیوار صوتی را شکستند. همه پیش خودشان می گفتند که باز هم مثل همیشه از اینجا رد می شود و می رود به سمت تهران تا آن جا را بمب باران کند.اما پیشگویی ها غلط بود و این طرح بمب باران برای در هم کوبیدن شهر ما بود. صدای بمب ها گوش همه را کر می کرد.پدرم در دستشویی پیراهن ،تنش نبود و بالا تنه اش برهنه بود، صورتش را کف زده و می خواست ریشش را بتراشد.با شنیدن این صداها آمد بیرون و آن منظره ی مضحک در آن همه وحشت توجه همه را جلب کرد.چرا که پدرم در آن شهر فرد مهمی بود و خیلی از همکاران و زیر دست هایش با زن  و بچه هایشان در خانه حضور داشتند.همه از خانه بیرون ریختند.عمه،عمو،مادربزرگ،دوست،همکار،همسایه،آشنا ،پدر و مادر. نزدیک بود من را جا بگذارند ،که برادم من را برداشت. روی دوشش گذاشت و گریه کنان به بیرون دوید.
پدر و مادرم تصمیم گرفتند از شهر بیرون بروند و مدتی در دهاتی،جایی زندگی کنند تا خطر مجدد بمب باران کم رنگ تر شود.چند هفته بعد مادرم زیر تمام این فشارها دیوانه شد. چند بار خودکشی کرد. و سرانجام چند هفته ای در یک بیمارستان روانی بستری شد تا حالش کم کم بهتر شد.
دو سال بعد ما به یک شهر مرزی و درب و داغان رفتیم و دو سال در آنجا ماندیم. و من خاطرات خیلی زیادی در آن شهر دارم.دوست دختر های زیادی داشتم :مریم پایینی ،مریم بالایی،زینب و فاطمه . یادم می آید که در کوچه، برادرم را تشویق می کردم تا در مسابقه ی تیله بازی محله برنده شود و تیله هایی را که شرط بندی کرده بود ببرد تا دو - سه تایی از آن هم نصیب من شود.و اینکه برادرم چطور سعی می کرد به من نحوه ی پرتاب کردن درست تیله را یاد بدهد در حالی که من به هیچ وجه نتوانستم آن را یاد بگیرم. و اینکه من و برادرم در قسمتی از حیاط که در کنجی واقع بود یواشکی آتش بازی می کردیم. در حقیقت او آتش بازی می کرد و من مشتاقانه این همه خطر پذیری او را تحسین می کردم. اینکه چوب کبریتی را آتش می زد و با آن یک چوب بزرگ تر را می سوزاند. یا چند تا پوشال کهنه ی کولر را روی هم می گذاشت ،مقداری نفت  رویش می ریخت و آن را آتش می زد.
 من در اتاق می رفتم در را پشت رویم می بستم،یک قرآن جلوی رویم می گذاشتم،دستم را کنار گوشم قرار می دادم و طوری که بخواهم ادای تلاوت کردن را در بیاورم داد می زدم و می گفتم" قرآن مجید،شیطان رجیم" بدون آنکه معنی اش را بدانم ،اما مطمئن بودم که دارم قرآن تلاوت می کنم.یک بار یکی از دوست هایم توی کوچه به من چیزی را داد و گفت این را دایی ام از مکه آورده است. اگر توی این سوراخ را نگاه کنی می توانی خدا را در آن ببینی. من متعجب از آنکه مکه کجاست آن را از دستش گرفتم و با حیرت به سوراخ  روی آن اسباب بازی نگاه کردم. دقیقا آن تصویر را یادم نمی آید. ولی الآن حدس می زنم که احتمالا کلمه ی الله در داخل آن دیده می شد که دورش را با چند چراغ روشن کرده بودند.
وقتی که پدرم می خواست ماشین را بیاورد توی حیاط من می رفتم روی صندوق عقب آن می نشستم و در حالی که به داخل می رفت من به اوج لذت می رسیدم.
یک روز برفی و سرد بود که گفته شد آقای خامنه ای آمده است به آن شهر. من و برادرم دست هم را گرفتیم و رفتیم تا او را ببینیم. یک خیابان فرعی را باید طی می کردیم تا به خیابان اصلی می رسیدیم که او از آنجا عبور می کرد.ما وارد جماعت شده بودیم. برادرم دست من را گرفته بود و من را به طرف پاترول خاکی رنگی کشاند که او در آن بود. و عجیب اینکه ما در کنار پاترول قرار گرفته بودیم. او که پنجره ی ماشین را پایین کشیده بود با ما چند کلمه ای صحبت کرد و گویی گفت که انشاء الله موفق باشید. و من کلی ذوق زده شده بودم.
برادرم که به مدرسه می رفت من در خانه تنها می شدم. و مادرم مجبور بود که من را به اداره ببرد. پدرم هم که در همان اداره بود گویی با رئیس آنجا مشکل پیدا کرده بود و انگار رئیس آنجا روی این موضوع که فلانی بچه شان را هم می آورند اداره ،گیر داده بود. برای همین تصمیم گرفتند که من را بگذارند در مهدکودک.چه تصویر زشتی از آن مهدکودک در ذهنم به جا مانده است. یک زن میانسال زشت و گنده روی یک صندلی اخم کنان نشسته بود و چیزی حدود بیست - سی بچه آنجا توی یک اتاق سی - چهل متری جمع شده بودند و هرکدامشان با ووو - ووو کردن ماشین پلاستیکی قراضه ای را روی فرش حرکت می دادن.از آن محیط متنفر شدم. روز بعد نمی خواستم به آنجا بروم. ولی صبح پدرم من را سوار ماشین کرد و کنار مهد کودک به زور پیاده ام کرد. من به دنبال پیکانمان می دویدم و گریه کنان سعی می کردم خودم را به صندوق عقب ماشین بچسبانم.در داخل خیابان جلوی مهد کودک تنها بودم و هیچ کسی نبود که دستم را بگیرد. انگار تنها مجبور بودم که بروم داخل حیاط مهد کودک که درش باز بود. ولی من تصمیم گرفتم آن خیابان را تا آخر طی کنم.جایی که اداره ی پدر و مادرم در آن قرار داشت. بالاخره به آنجا رسیدم.برادرم داشت با اضطراب جلوی اداره قدم می زد.(برادر و مادرم هم در ماشین بودند) دست من را گرفت و من تا حدی احساس آرامش کرد.
نمی دانم سر چه موضوعی بود که پدرم با من لج کرده بود. از دستم عصبانی بود.من در اتاق کنار برادرم کز کرده بودم و ساکت نشسته بودم.تا اینکه صدای پدرم را شنیدم که می گفت:"پسرم بیا اینجا یه بوس به بابا بده." ذوق کردم.از اینکه پدر از سر تقصیرات من گذشته است. دویدم و رفتم بیرون.مادر و پدرم کنار هم نشسته بودند. مادرم به من گفت:"نزدیک نشو.می خواد بزندت." و پدرم گفت: "نه الکی می گه.بیا اینجا پسرم .می خوام ببوسمت." من با احتیاط نزدیک می شدم. در حالی که مانده بودم چه کار کنم. از خنده های پدرم مشخص بود که عصبانی نیست. مادرم دوباره آن حرف را تکرار کرد و پدرم هم باز آن را نفی کرد.نزدیکش شدم و در کنارش قرار گرفتم.منتظر بودم مرا بغل کند و ببوسدم. که با آن دست های سنگینش افتاد به جان من و تا سر حد مرگ مرا زد. من گریه می کردم و برادر و مادرم سعی می کردند جلویش را بگیرند.
عمویم که کار ساختمانی می کرد آمده بود شهری که ما سکونت داشتیم تا بر ساختمانی  که داشتیم می ساختیم نظارت کند.یک جورهایی با عمویم زندگی می کردم. یک جورهایی یک آلترناتیو بود که همیشه دوست داشتم او پدرم باشد.از آن پدری که اکثر اوقات من را در خانه به حساب نمی آورد و هر موقع که عصبانی می شد دق دلی اش را با کتک سر من خالی می کرد:با کمر بند،با مشت و لگد،متنفر بودم. یک بار در حالی که عمویم روی کاناپه نشسته بود رفت کمربندش را بیاورد. من روی زمین نشسته بودم.کمر بندش را به طرف من پرت کرد و به شدت چرم کمربند روی کمرم لم داد. که عمویم بلند شد و من را از زمین بغل کرد و نگذاشت که پدرم ادامه دهد.
در آن مواقع که من همانطور که گفتم سه و چهار سال سن داشتم (چون بعد از آن مدت و آن شهر به کرج آمدیم و من یادم هست که تمام این ماجرا ها در آن شهر مرزی اتفاق افتاده است) تنها سلاح تدافعی من یک چیز بود. اینکه می رفتم و از عصبانیت در گوشه کنار خانه و اتاق خواب و راهرو به دیوار و فرش و موکت و رخت خواب می شاشیدم.و انگار مثل جنگ های اعراب جاهل همین تدافعات باعث تسلسل آن رفتارهای خشونت آمیز می شد. من سر چیزی کتک می خوردم و از لج آن کتک گوشه ای را به آبشار شاش می سپردم و بعد دوباره سر همین عمل کتک می خوردم و من دوباره با همان کار انتقام می گرفتم و این ،همچنان تکرار می شد...