ابرزن

گ ف | چهارشنبه 1386/12/01 |

*امروز اولین روزی بود که به کلاس سه تار رفتم. استاد خوبی بود.خوشحالم از اینکه این ساز را انتخاب کرده ام و فکر نمی کنم که تراژدی سنتور و سازدهنی برای این ساز هم تکرار شود.از طرف دیگر امروز اولین روزی بود که به کتاب خانه رفتم و جزوه های کنکور کارشناسی ارشد را مطالعه کردم. این اقدام جدیدم هم حرکت خوب و قابل قبولی بود که من را "زمینی " تر کرد.و باعث شد تا من از آسمانی بودن فاصله بگیرم، از دنیای سبک رویاها دور شوم و به آنچیزی که در واقعیت وجود دارد نزدیک تر شوم.امروز در کتاب خانه برای اولین بار احساس کردم که دانشجوی کارشناسی ارشدم. و همین احساس خیلی دلپذیر بود.چون که طی نمودن کامل این روند باعث می شود که من تا پنجاه سال دیگر هم از لحاظ شغلی و مادی وضعیت مناسبی داشته باشم. همین عامل موفقیت است :اینکه برای پنجاه سال دیگر خودمان هم برنامه ریزی کنیم.
اسطوره ها به همان سرعتی که به اوج شهرت و محبوبیت می رسند ، سقوط می کنند و در تنفرکده ی ذهن مردم ساکن می شوند. یکی اش فیدل کاسترو بود که بعد از پنجاه سال بالاخره از رهبری کوبا استعفا داد.لحظه ای را که سال پیش جلوی چشم مردم کشورش و مردم جهان پایش به زمین گیر کرد وبه طرف آن شیرجه رفت در ذهنم نقش بسته است. به این فکر می کنم که همین چند ثانیه تا چه حد تمام نیم قرن حکومتش را تحت الشعاع خود قرار داده و همان شعار از عرش به فرش سقوط کردن در این شخص مصداق پیدا کرد.
خبر جالب دیگر در این چند روزه استقلال کوزوو بود.سکوت ایران در مقابل این اعلام استقلال یک طرفه ی کوزوو طنز تلخی داشت. این طنز تلخ از آن جا به وجود می آید که ایران بین یک دوراهی گیر می کند: یکی اینکه نباید از استقلال کوزوو حمایت کند ،به این دلیل که هم پیمان ایران،روسیه مخالف این  جریان یک طرفه هست و از طرف دیگر کوزوو با جمعیت مسلمانش و با جریان نسل کشی ای که در تاریخ کشورش رخ داده یک جورهایی خلائی ایجاد کرده که در آن ایران ناخودآگاه به سمت آن جذب می شود.مانند پدیده ی چچن که این سوال را به وجود می آورد که چچنی ها هم وضعیت نسبتا مشابهی با فلسطینی ها دارند. هر دو مورد تجاوز قرار گرفته اند و هر دو خواهان یک کشور مستقل برای خودشان هستند.ولی جهت گیری ما در قبال این دو چرا تا این حد نامتوازن است؟