ساعت پنج عصر است. مثل توکای مقدس  آمده ام توی یک پیتزا فروشی دنج و خلوت و دارم مطلب می نویسم. البته فرق توکا با من در این است که او می رود گوشه ی دنج کافی شاپ ها اتراق می کند؛ ولی من ترجیح می دهم به جای نوشیدن قهوه ی تلخ و رقیق، یک مینی پیتزای داغ با سس فلفلی تند و نوشابه ی سیاه بخورم. هر دو تای این ها به اندازه ی همان سه چهار هزار تومان برای آدم آب می خورد. حالا نوستالژی پیتزافروشی از کافی شاپ کمتر باشد که باشد.
اینجا برای نوشتن جای دنجی است. ایده ی خوبی است که یک مقداری از اتاق خواب و سالن مطالعه ی لعنتی فاصله بگیرم. خیلی یکنواخت شده اند. اینجا حداقل وقتی که دارم چیزی می نویسم مادرم نمی آید در مورد مصائب خاله شقایق پارازیت بیاندازد. و یا مثلا کسی نیست که مثل سالن مطالعه آن ور میز نشسته باشد و بیاید به کاغذ آدم سرک بکشد. که تو مجبور باشی دستت را بگذاری روی نوشته هایت. و آن یارو فکر کند داری داستان پو.رنو می نویسی.
غذا را آوردند. اجازه بدهید عجالتا دخلش را در بیاورم. بعد برمی گردم بقیه ی مطلب را می نویسم.

خوب... پیتزایش بد نبود. چسبید. فقط به جای سس تند سس معمولی آوردند. باید سس را می ریختی رو پیتزا و بعد روش یک عالمه فلفل قرمز می پاشیدی. اینجوری زیاد فرقی با سس تند ندارد. فقط یک مقداری فعالیت بدنی اش به خاطر پاشیدن متناوب فلفل بیشتر می شود.
راستش را بخواهید فکر کردم روشن فکری تر آن است که مثلا دو پر پیتزا بخورم و چند قلب نوشابه، بعد یک مقداری بنویسم و دوباره دو پر پیتزای دیگر. ولی اینجا اصلا کسی نیست که بخواهد ژست روشنفکری من را ببیند. خانم خوشگلی هم که سفارش پیتزا را به او داده بودم آن ور نشسته و سرش توی کامپیوتر است. انگار دارد از این فیلم های تاریخی-جنگی می بیند. اسپارتاکوسی، باراباسی چیزی. یک یارویی داد می زند: حمله. بعد یک عالمه آدم داد و قال راه می اندازند و صدای شیهه های اسب بلند می شود. صدای ضربه ی شمشیرها. و جالب تر از آن، اینکه صدای موسیقی حماسی فیلم هم با آهنگ سیاوش قمیشی که از بلندگوی پیتزافروشی پخش می شود قاطی شده است. من مجبورم این ترکیب صوتی نامتعارف را تحمل کنم. به هر حال فرق است بین پیتزا فروشی و کافی شاپ.
چیزی که من اصلا نمی فهمم این است که این جور فیلم ها را بیشتر، مردهای شصت ساله ی کچلی که "تاریخ بیست ساله ی ایران" حسن مکی را می خوانند، دوست دارند. حیف این خانم خوشگل. به جایش می نشست پیشنهاد بی شرمانه یا مثلا چشمان کاملا بسته را نگاه می کرد.
بگذریم. اجازه بدهید یک چیزی را توضیح بدهم. قبل از اینکه بیایم اینجا، تو کتابخانه بودم. حوصله ی درس خواندن نداشتم. به خودم گفتم قید امروز را بزنم و برای خودم تا بعد از غروب برنامه ای چیزی جور کنم. تصمیم گرفتم بروم شهر کتاب و آنقدر کتاب ها را زیر و رو کنم تا یک چیز خوب گیرم بیاید. یک کتاب خاص که خواندنش آدم را جذب کند. خیلی از پیشنهادهای نویسنده های دوست داشتنی روسپیگری هم در ذهنم بود. بعد در مسیرم به این پیتزافروشی که الآن تویش هستم برخوردم. بدجوری وسوسه شدم. ایده ی خوردن پیتزا چیزی نبود که بشود به راحتی از آن گذشت. خیلی وسوسه انگیزتر از خریدن کتاب.
برای همین بی خیال فرهنگ کتاب خوانی و این جور چیزها شدم. ولی مسئله آن است که من همین یکی دو ماه پیش تو چلچراغ مطلبی نوشته بودم تحت عنوان "خریدن کتاب یا پیتزا". و بعد آنجا کلی ژست فرهنگ دوستی و طرفداری از ادبیات گرفته بودم. نوشته بودم یک بار هم بجای اینکه پول ته جیبتان را به پیتزا بدهید بروید کتاب بخرید. حالا عمق تراژدی در آن است که نویسنده ی همان مطلب قید شهرکتاب را زده است و آمده تو پیتزافروشی. به نظر من این یک جور انتقام است که ضمیرناخودآگاهم از سجاد صاحبان زند عزیز گرفته است. به این خاطر که الآن یکی دو ماه می شود پیشنهاد نوشتن مطلب جدید بهم نداده. بدتر از آن اینکه سروش روحبخش هم یک ستون یا صفحه ی اختصاصی بهم نمی دهد. به این می گویند ورشکستگی ژورنالیستی...
یواش یواش باید بروم خانه. هوا تاریک شده است. خیلی دوست دارم بیشتر بمانم که خانم پشت کامپیوتر بیاید با سیلی و لگد پرتم کند بیرون. ولی فیلم های جنگی-تاریخی همیشه بیشتر از سه چهار ساعت هستند. برای همین تا چند دقیقه ی دیگر به جای اینکه خودش از پشت کامپیوتر بلند شود، می گوید گارسنشان که اندازه ی چنارهای خیابان ولی عصر است بیاید سراغم.
 
+ راستی همان طور که در عکس می بینید قید روان نویس فابرکستل را زده ام و به جمع هواداران روان نویس میتسوبیشی پیوسته ام. احتمالا رانندگی با یک میتسوبیشی لنسر هم باید همین حس رویایی را داشته باشد که من الآن دارم با نوشتن تجربه اش می کنم.
++دارم مثل روس ها می شوم. اینکه وعده ی غذایی مشخصی ندارند و خوردن صبحانه، ناهار و شام برایشان بی معنی است. اینکه آدم ساعت پنج عصر برومد پیتزا بخورد. و یا مثلا ساعت شش صبح قرمه سبزی.

گ ف | جمعه 1388/07/24 |