حلیم برای من شده است یک نوع نوستالژی. دیروز بعد از اینکه افطار شد رفتم کافه ی کتابخانه. و آنجا حلیم خوردم، با روغن کرمانشاهی، شکر و دارچین. در حالی که به قطعه ی کلاسیکی گوش می کردم که با گیتار نواخته می شد.

نوشته شده توسط گ ف | در یکشنبه ۱۳۸۷/۰۶/۳۱ |